Belki de kör olan bendim ve bunun için onu suçladım

               
                                                                                                                                              19.10.2012
                                                                                                                                                   Cuma
 
             "Bir şey beklemiyorum diyorum. Çünkü ne bileyim, sinirlendim, üzüldüm sen öyle yazınca. Beni suçlamanı da anlayabiliyorum. Çünkü ben de O'nu anlamayıp suçlamıştım. Çok özür dilerim, her şey için, kalbini kırdığım için ya da herhangi benzeri. Oysaki ne bileyim, ben samimi olmamızı bekliyordum. Diğerleriyle olduğun kadar bile samimi değiliz. Ve bilmiyorum ya gerçekten ki ben bile bilmiyorken senin beni anlamanı bekliyorum da. Ama ben insanları kaybetmekten çok yoruldum. Beklentilerini niye karşılayamadığımı ve benden niye karşılayamayacağım şeyler beklediklerini anlayamıyorum. Yani benden niye bir şeyler bekliyorsunuz ki buyum ben. Ve bilmiyorum. Açıkçası kendimi kimseye yakın hissedemiyorum. Hiç kimseye. Her an herkes gidecekmiş gibi çünkü herkes gitti. Ben çok ilginç biriyim. Yani O'nunla da konuşmuştuk bunu. Sevdiğim zaman da bok ediyorum her şeyi, sevmediğim zamanda. Ve ne zaman biri benden daha çok seviyor olsa, hep arkasından giden ya da daha çok seven bir anda ben oluyorum. Gerçekten bu nasıl oluyor anlamıyorum. Sanırım çok beceriksizim bu konuda. Sorun şu ki ben de şu an tam olarak senin ne yapmanı istediğimi bilmiyorum. Yakın olmak istiyorum. Ama yakın olmaktan kastım ne bilmiyorum. Öyle yani. Umarım cevap verebilmişimdir sorularına. Ve umarım sen de benim kafa karışıklıklarıma verirsin. Ve bana önceden yazdığın sonra da aldığın yazıları istiyorum. Sarı kağıtta yazılı olan çok ağırdı. Okumak istiyorum. Ve sen, geçen yıl beni ne kadar kırdığını özellikle o yazının canımı nasıl acıttığını Z'yi arayıp 1 saat ağlayarak konuştuğumu, yazıyı okuduğumu bilmiyorsun. Çünkü kendinden fedakarlık yapmaya çalışırken beni aslında hiç görmedin. Öyle yaptın yani. Görmedin, bilmedin, umursadın ama fark etmedin, umrumda olmadığını sandın. Ama asında umrumdaydın. Fakat belki de görmek istemedin acı çekmek hoşuna gitti. Gerçekten bilmiyorum ya da ben belli edemedim ama oysaki hep umrumdaydın. Hep böyleydi, yeni olmadı. Günlüğünü okuduğum gün sabaha kadar ağladım. Ama aramızda kalsın, çünkü ben güçlü olmak zorundayım ki öyleyim, öyle olmak zorunda!"